قصه قدیمی و غریب زخم خوردن از آنکه جانت را میدادی برایش .

کاش تو پایان تلخ این قصه راعوض کنی 

بازگردي ،مرهم شوي ،ويران كرده اي دوباره بسازي .

این روزها و شب ها را

باور ندارم

کشورم را ،ایرانم را

اینگونه  باور ندارم .

وقتهایی هست که حس میکنی دنیایت به آخر رسیده

ايستاده اصلا تكان نمي خورد.

فكر ميكني دوست داري كجا باشي،هيچ جا!

كي راببيني،هيچ كس! 

قلبت خاليست از تمام خواستن ها

حس خوبی نیست ،هيچ .   

تو نمی فهمي...،

هیچوقت هم نخواهی فهمید

لحظه های فراموشی و رهایی

در هم شکستني ترين لحظات زندگي آدمند .

زندگیت را باخته ای به خاطره ای دور .

هنوز یک جایی هست آن ته وجودت

 که گاهی یادش می افتی

حسی ست که نمی دانی اسمش را چه بگذاری

دلتنگی نیست،نه

تنها ردپايي درقلبت جا مانده

كه غصه دارت مي كند،اما آرامي

نمي دانم!؟

گاهي حسي داري كه نمي داني اسمش را چه بگذاري .

گاهي دير است براي داشتن بعضي آدمها 

لذت بودنشان را نمي فهمي

بس كه حسرت مي خوري به خاطر اين همه سال نداشتنشان .

بدون پیش داوری ،قضاوت ، نااميد كردن... فرصت بده به آدمها براي فراموش كردن

براي كنارآمدن براي خاك كردن خاطرات و روياهايشان ؛

باور كن به وقتش خودشان ياد مي گيرند .

خاطراتت که نه

خود تو را زنده می کند

این بارانهای بی هوای بهاری .

ملالی نیست جز دوری تو ...

کسی تموم زندگیته که توی زندگیت نیست ...

چندان هم سخت نیست نبودنت

چون در بهترین لحظاتمان هم منتظرش بودم .

 هديه بهار است براي من  

حضور اين روزهايت؛

بهاري كه بي تو هيچ وقت نمي آيد .

درست سر بزنگاه

وقتی که فقط یک تلنگر لازم داری تا زیر همه چیز بزنی

زندگی آسش را رو می کند.

در مي ماني

اولش گریه میکنی ، بعد مي خندي

آخر سر هم تسليم مي شوي 

تسليم زندگي .

صدايت برايم مانده،از همه بودنت

کافیست

انگار که بوسیده باشمت

انگار که بغلت کرده باشم

آغوشم از گرماي صدايت گرم است .